Buurman

Beste buurman, Hoe gaat het met u? Eén keer hebben wij elkaar ontmoet, begroet en kort gesproken. Leuke hond heeft u! Ik wil u hierbij om een gunst vragen. Alleen al omdat dit u vast nooit eerder is gevraagd lijkt het mij een leuk idee. Uw guitige hoofd doet mij vermoeden dat u wel in […]

Read more "Buurman"

Ken uzelf

Ken uzelf

Jaren geleden had ik een leuke eenvoudige kantoorbaan. Ik moest veel praten en zitten op een bureaustoel; dat paste destijds prima bij mijn ambities. Ik had namelijk geen ambities. Mijn teamleider van toen haar levensmotto (te lezen in het maandelijkse nieuwsbriefinterview) was: “ken uzelf”. Het is mij altijd bijgebleven…
Veel omvattend en simpel tegelijkertijd. Daar houd ik heel erg van, eenvoud. Je hoort mij regelmatig zeggen: “het is zo simpel”. Op zakelijk gebied ambieer ik, naast hard werken voor mijn geld, nog steeds niets. En persoonlijk zijn mijn enige ambities blijvend liefhebben, genieten van mijn Simple Life en bewegen. Het liefst voorwaarts.

Ik ken mijzelf, dat geeft rust. Mijn vriendinnen weten: voor je gelijk, een vriendelijk woord en altijd begrepen worden bel je die anderen. En voor een luisterend oor en een eerlijke mening bel je Anne. Mijn ongevraagde advies bijgeleverd is een verbeterpunt. Ik probeer er aan te werken dit achterwege te laten. Velen maken gebruik van de 100% garantie; jouw geheimen en gedachten blijven tussen jou en mij tot ik dood ben. Waanzin, wat vrienden, collega’s en zelfs vreemden mij toevertrouwen. Omgekeerd doe ik dat nooit. Naast “dump uw ellende bij Anne” staat er waarschijnlijk op mijn voorhoofd geschreven: “direct veilig opgeborgen”. En daar ben ik trots op.

Een via- via-kennis vertelde mij onlangs over zijn prostaatkanker. Intieme ellende. Dat het spannend was geweest en genezen. Dat hij weer aan het werk is, maar zijn penis niet. “We kunnen strelen en zoenen maar er gebeurt niets meer, nooit meer”. Ik stond er met mijn mond vol tanden, lege handen. Zelfs mijn ongevraagde advies bleef uit. Wat te doen als de boel niet meer werkt? Wat als je je meisje en jezelf na een drukke werkweek wilt belonen op een ontspannen avond met alles erop en eraan? Maar alles wat eraan zit niets meer voor haar en jezelf kan doen? Zelfs de irritante betweter in mij hield haar grote bek. In het geval van kanker weten weinig beter. Behalve natuurlijk de industrie, die er van leeft.

De betweter in mij is in een groot deel van mijn hoofd vertegenwoordigd en gelukkig voor anderen weinig aan het woord. Ik zie en hoor veel te veel en vorm daar direct een idee en mening over. Altijd. Ik schrijf er ter plekke een lied, een boek, een theaterstuk of tv-serie over. En bij onrecht in het spel film ik een live K1 gevecht met hierin een ongeslagen Anne. Het is doodvermoeiend of vreselijk lachen.

Onlangs draaide een jonge dame aan het oor van haar hond. Het dier liep te snel denk ik of ze had gewoon niet bedacht dat zoiets pijn doet. Het dier gilde net zo hard als mijn autobanden die door het harde remmen een streepje op de weg achterlieten. Jonge dame en vriendin keken verschrikt achterom. Natuurlijk wilde ik die magnum van het kind achter in haar keel duwen om vervolgens het oor van háár hoofd af te draaien! Maar ik schudde mijn hoofd en zweeg. De hond deed hetzelfde; ook hij had geen keus in deze. Bijna bij huis was ik bedaard door mijn (regelmatig terugkerende) mantra: “het kind is onschuldig…haar ouders zijn haar voorbeeld…het weet niet beter…hummmmm”…

Veel leuker is het natuurlijk de boodschappen van je voorgangster in de supermarkt te betalen. Mijn (betweter)plan om dit onlangs voor een total strainger te doen, zodat ze door kon naar hongerige kids en het avondeten, werd fantastisch bevonden! Het geld werd keurig naar mij overgemaakt en haar dankbaarheid was groot. Heerlijk vind ik zoiets. Guus Meeuwis zou zeggen: “ik heb genoten”.

Ooit wilde ik pinnen en schrok van de € 150, – die er uit de automaat stak. Dan maar wachten…Ik heb er 5 minuten gestaan met mijn inkopen, bloemen en treinkaart. Totdat er eindelijk 2 opgeschoten pubers hijgend en rennend de pinautomaat bereikten. Ik vroeg hen uiterst cool (terwijl het tuintje in mijn hart begon te stralen):“hebben jullie zojuist gepind?” “JA!” “Hoeveel heb je gepind?” “hijg-honderd-hijg-vijfig-hijg-euro” “Oké, alsjeblieft!”. De heren konden niet geloven dat ik de flappen met knipoog retourneerde. Ze keken 25 meter verderop nogmaals om en zwaaiden! Ik hoop dat ze het nooit vergeten en eerlijk door het leven zullen gaan.

Ja, zo groot denk ik. Dat je levens kunt veranderen door jezelf te kennen en iets van jezelf te geven. Wanneer iemand mij een berichtje stuurt en daarin vraagt wanneer ik weer een blogje schrijf, want daar “word ik zo blij van” of e-mailt: “Blijf alsjeblieft bloggen, dat houdt mij met beide benen op de grond”. Dan ga ik nog wel even door. Voorwaarts.

Best leuk zo’n ambitie.

Read more "Ken uzelf"

Geef mijn portie maar aan Vicky

 

Ñ

Omdat ik vandaag geen zin had in mijn buikspieroefeningen van the 30 days challenge, maar mijn “drillinstructor” niet wilde teleurstellen, heb ik gefietst. Het doel was mijn liefdesbrief te posten voordat mijn lief vanavond laat thuis komt van zijn werk. Je kent mij; ik verover zijn hart graag keer op keer. Deze keer in combinatie met veertig minuten fietsen in hoog tempo, een liter water en een avondzonnetje. Die challenge betekent trouwens dat een bergje malle meiden een foto maakt van hun buik. Vervolgens dertig dagen, met soms een rustdag, op de grond gaan liggen planken en crunchen en daarna kijken of er verschil te zien is tussen “voor en na”.
In mijn buik zat nooit een baby en ik deed kaarsrecht veertien jaar lang aan jazzballet. Tot voor kort fietste ik dagelijks en maakte ik, elf jaar lang, vier wandelingen per dag. Mijn buik is zo plat als mijn borsten dus die challenge slaat voor mij natuurlijk helemaal nergens op. Ik wilde gewoon mijn buikfoto laten zien! Zoals je weet is mijn beste vriend dood en wandel ik niet meer. En geloof mij, in het park wandelen zonder hond is net zo kansloos als buikspieren trainen en wijn blijven drinken! Toch heeft die gekke challenge, naast teambuilding (die malle meiden zijn collega’s), een functie gekregen.
Sinds enkele weken kijk ik vanuit mijn wierrookkantoor uit op een ijzeren tuinhek met daarvoor een grasveld en daarachter een hond met zijn baas. Een herderpup welteverstaan. Zie voor je een blonde pluizenbol met zwarte snoet. Het is de mooiste pup die ik ooit heb gezien! Sorry Hend. Wij allen op kantoor genieten van het uitzicht op deze meneer en zijn pup. Hoe sterk hun band is vanaf dag één en hoe de pup groeit, zijn baas in rolstoel geniet en voor het dier zorgt. Hoe het dier wordt gezien door zijn baas en andersom.

Iedere treurwilg die schreeuwt naar zijn hond, aan riemen rukt of denkt dat een hond geen roedeldier is, hem in een hoek legt en er niet naar omkijkt of niet weet hoeveel affectie een hond nodig heeft, zou één dag in zijn of haar leven naar deze twee moeten kijken. Of gewoon geen hond moeten kopen, dat kan natuurlijk ook.
Met een liefdesbrief in mijn fietstas, weer eens iets anders dan een “poem in my pocket”, op weg naar het huis van lover, maakte mijn hart een sprongetje. Yes! Eindelijk zag ik (de vrouw van) baas lopen met de pup! Ik had mij voorgenomen dat, wanneer die gelegenheid zich voor zou doen, ik meneer of mevrouw “in het echt” wilde vertellen hoeveel vreugde het mij en mijn collega’s brengt die twee te zien! Ik hoefde niet uit te leggen dat ik hen echt niet aan het bespieden ben. De dame was verlegen en verrast… Om vervolgens honderduit en vol trots te praten over haar prachtige pup en echtgenoot! Hij vond mij totaal onbelangrijk en was gefocust op zijn bazin, zoals het hoort. Wel rook hij opvallend lang aan de linker fietstas met daarin mijn liefdesbrief. “Ik wist het jongen, jij kunt liefde ruiken…net als ik!”
Wanneer ik geen zin heb in een lange dag zonder Hend, dan moet ik van mijzelf een daad stellen. Ook al denk ik: “geef mijn portie maar aan Vicky, ik blijf in bed en ik verzet. Ik sluit mijn kantoorgordijntjes”…“Anne, wanneer je iets wil veranderen, dan moet je een daad stellen” zei mijn oma vroeger altijd. Ik denk vaak aan haar uitspraak, te overwinnen door in actie te komen.
Vanaf vandaag geef ik mijn portie aan Vicky, bedacht door een autocorrector. Vicky betekent “overwinnaar- veroveraar”. Ik open mijn kantoorgordijntjes om te genieten van baas en zijn mooie pup en merk hoe zij mijn hart veroveren! De buikspierenchallenge brings the action. Ik ben weer in beweging!Op de foto’s zie ik mooie blubberbuiken van moeders en hun geluk. Dankjewel drillende instructor!

Ik fietste na mijn pop-up-visit aan mevrouw en pup verder als op wolkjes. Een daad stellen voelde vandaag wel erg lekker!
De mevrouw riep mij nog na: “prettig weekend en ook fijne pinksterdagen!” Wat de fuck dat ook mogen betekenen, de mijne zijn gezegend.

 

Read more "Geef mijn portie maar aan Vicky"