Verliefd op de liefde

bride

Mijn moeder zag een mevrouw op de markt met een big smile. Zij hield een jurk voor haar borst en keek gelukkig naar haar man. “Nee” was zijn enige commentaar waardoor zij direct stopte met stralen en de jurk snel terughing op het rek. Ik zag het voor me en werd er dolgelukkig van. Sorry, namens haar heb ik zachtjes gebaald, maar ik dacht direct aan mijzelf en het tuintje in mijn hart begon te stralen. Ik heb nog nooit een meneer een jurk voor mij laten kopen. Maar de euforie bestond vooral uit het feit dat geen man op aarde bepaalt of ik die jurk, wanneer ik het een pracht exemplaar vind, mag kopen of niet. Stel je voor dat een meneer bepaalt of een jurk mij beeldig staat wanneer ik dat zelf allang heb gezien! Of beroerder nog, dat ik zijn toestemming nodig heb om over te gaan tot aankoop. Nog niet misschien natuurlijk, ik kan mij er niets bij voorstellen, he-le-maal niets.

Ik vond het lastig te bloggen de laatste tijd omdat ik waanzinnig felle reacties voorbij zag komen daar waar medebloggers schreven over MH 17. Ik heb in mijn zomerhuis de vlag half stok gehangen en tot en met vandaag denk ik aan alle betrokkenen. Maar ik ga er niets over zeggen want mijn mening is te eenzijdig en te fel. Te onnozel ook waarschijnlijk want ik heb nergens voor geleerd. Altijd blijft over dat ikzelf opnieuw wil genieten van het geluk om mij heen. Gelovend in karma kom ik vanzelf weer tot rust of in actie.

Ik had op die markt graag, in één ruk, die jurk over meneer zijn kop getrokken. Dan had mijn moeder een selfie met hem kunnen maken en zouden we in koor roepen: “Staat jou ook niet eikel!“ De mevrouw zou voorzichtig glimlachen maar daar doen we het niet voor. Dus zoeken we een spiegel en duwen hem, met zijn dikke buik, in beeld. Je weet wel, zoals die twee Britse dames van dat make-over- programma. De één pakt gerust je borsten om deze omhoog te duwen en de ander breekt bijna in tweeën, zo dun is het mensje. Prachtig vind ik ze allebei! Ze geven dames en heren een make- over en goede tips in de mix met zelfvertrouwen en als kers op de taart een bh die past. Meneer, met zijn ondankbare hoofd en dikke buik, kijkt naar zijn spiegelbeeld en mijn moeder zegt: “Vind je d’r nou zelf van jongen?” en ik zeg: “Ik vind jou op het oog een nare meneer, onaardig en lelijk” en duw zijn prachtige vrouw naast hem in (spiegel)beeld. Hij glimlacht een tikkie en zijn vrouw begint hardop te lachen. Beiden lijken ze plotseling te zien hoeveel mazzel de man heeft met deze mooie dame aan zijn zij. Ik verlos hem van de jurk die nog, als een halve bandana, op zijn hoofd hangt. Het liefst kocht ik nog even een softijsje om op de kop op zijn kale zweethoofd te kletsen. Maar ja da’s allemaal achteraf.

Onlangs zag ik bijzondere mensen trouwen. Op het strand van Curaçao, op het strand van Ibiza en op een bootje in de Amsterdamse gracht. Potverrrdikke wat een geluk! Ik kan tientallen keren de foto’s bekijken op facebook. Ik moet mij inhouden niet bij iedere foto in hoofdletters te roepen hoe mooi ik ze vind en hoe achterlijk verliefd ik zelf ben op de liefde. En zelfs op hun liefde, hun glim- of schaterlach naar elkaar. Ik kan er zachtjes bij ontploffen! Dat zou voor mij de enige reden zijn een meneer een jurk voor mij te laten kopen. Vet romantisch samen shoppen in zo’n bruidswinkel!

Natuurlijk mag hij mijn jurk zien (en betalen). In dit geval moet hij de jurk het mooist vinden. Wat een gedoe zo’n prachtjurk te verstoppen. Ik zou hem iedere dag even aantrekken. Stel je toch voor dat op de grote dag blijkt dat je corrigerende slip haar werk niet doet. Dat er nog net een randje deukjes onderuit steekt, fijn dwars door het satijnen stofje? Of dat je jurk niet sluit of de rits niet loopt en je beste vriendin- getuige het lipje eraf trekt een uur voordat de kerk haar deuren opent? Loop je met een paperclip halverwege je haltertje! Er staat een drupje zweet op mijn rug. Ik ben er nog niet uit of dit komt door het idee ooit afhankelijk te zijn van een meneer of van het idee ooit te trouwen. Gelukkig ben ik beide niet van plan. Adem halen Anne!

Ondertussen schut ik, in gedachten, heel veel mensen door elkaar die samen uit eten gaan en niets aan elkaar vertellen. Drie gangen eten en geen woord wisselen. Niet eens opkijken wanneer lief thuis komt. Of een ouder die tegen zijn kind schreeuwt. Of echtgenoten in een auto, zichtbaar vol geladen richting huis of vakantie, die chagrijnig voor zich uit staren. Dat wil ik afleren; iedereen heeft namelijk zijn waarheid (denk ik toch nog even aan idioot Poetin)

Wellicht hebben zij eerder die dag al gekust, geknuffeld en (echt)genoten. Anderen hebben misschien slecht nieuws gehad die dag. Of houden niet van contact met elkaar maar gedogen de ander en voelen dat als geluk. Weer anderen hebben wellicht niet lang meer te leven, met of zonder weten. Wie ben jij dan Anne? Ik kon het enige tijd geleden niet laten een meneer op zijn schouder te tikken. Aan zijn hand een mooie dame in zwierige zomerjurk. Wat een prachtig stel, zwevend richting terras in het centrum. Ik keek hem aan, duimpie omhoog, en zei: “Goed gedaan jongen”… Hun glimlach was onbetaalbaar.

pretty

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s