Doe es effe normaal man!

Doe es effe normaalJa, en dat vind ik dus heel erg moeilijk. Ik ben geboren op deze planeet, want daar zijn foto’s van. Maar naar mijn idee zweef ik elders een heel fijn leven. Je kent mij misschien van het koffertjes- of een buurmanblog. Van lekker verzetten tegen de meute of verdrinken in de liefde. Maar heb ik mijzelf überhaupt ooit fatsoenlijk aan je voorgesteld? Ik zou graag meer van mij met je delen en je mag ook best zien dat ik niet normaal ben. Just 40 Marlène was bij aanvang op de hoogte maar jij, mijn trouwe lezer? Ik wil gewoon geen muur meer tussen ons. Jij wil ook wel eens weten waar je aan toe bent, of niet?

Om te beginnen moet je weten dat ik intens gelukkig word van niets. En ook van taaie negerzoenen, oude spekjes, zacht geworden bokkenpootjes en harde dropjes. Ik houd van de schootfoto’s op Tante AN NE haar facebook, ze dienen namelijk geen enkel doel. En een koude chocolademelk naast een warme tomatensoep vind ik echt fijn. Ook kan ik een half jaar leven op wijn en tosti’s en koop ik gerust een veel te grote hond omdat ik nooit meer een hond wil.

Doe es normaal 1

Diep geluk heb ik ervaren. Twee jaar geleden, op mijn zwerverstocht, weken lang met alleen mezelf, een tas en mijn hond. Ik denk opeens aan de wandeltocht van mijn logeeradres naar het pension, van het pension naar mijn werk en weer terug, bij gebrek aan fiets of auto. Wij liepen die ochtend op het fietspad, door de sneeuw in het donker, en het leven was goed. Hij en ik de wijde wereld in, kijken wat er gebeurt en gewoon doorlopen. Totdat er iemand tegen mijn rug schreeuwde: “Ga aan de kant, NU!”

“Big Mistake” zou Julia Roberts gezegd hebben. Zoals zij deed tegen de huppeltrut zonder identiteit en hersens, in de sjieke kledingwinkel in de film Pretty Woman. Het karakter dat zij speelde en ik zijn uiteindelijk beiden succesvol geworden!

De mevrouw op haar Batavus was niet op de hoogte van het feit dat ik enkele dagen daarvoor, bewust, mijn liefde, huis en haard en alles achter mij had gelaten. En dat het best zwaar is, zo’n hond, tas en laptop aan je lijf bij -5 graden buiten in de f*cking sneeuw! Dat het de mooiste weken van mijn leven waren en ik, achteraf gezien, toch op blote voeten mijn tocht had moeten lopen, gaat haar niets aan.

Het leek in slow motion te gaan. Ik maakte een soort pirouette, Jan Kooiman zou ‘m afkeuren, maar ik bleef staan! Ik wilde een vreugdedansje doen, maar daar was geen tijd voor. Ik schudde mijn tas en laptop van me af en bracht mijn hoofd en stinkende ochtendadem tot heel dicht bij het neusje van deze intens lelijke mevrouw. Ik voelde een glimlachje aan mijn hondenriem en mijn hond begon te zingen: “Go Shorty, it’s your birthday!”.

Niet vandaag!” brulde ik. En dat maakte dat de vrouw als een soort pinguïn, zonder geluid en met een fiets tussen haar benen, links het park in huppelde.
De vrijgekomen oerkracht zou ik een aantal jaren later opnieuw tegenkomen en hartelijk begroeten. Voelen dat ik leef, zonder geld en spullen, dat is vast niet normaal en vind ik heel heeeel erg fijn. Ik denk namelijk dat ik niets en niemand nodig heb. Kom d’r maar in Julia Roberts.

Doe es normaal 2De dag dat mijn liefste en allerbeste vriend dood in mijn armen lag heb ik heel kort gedacht: “Wie kan ik bellen?” Nee, f*ck you, ik heb niemand nodig! Hallo oerkracht ‘how-you-doewin’…? De dierenarts vroeg na dubbelcheck van overlijden: “Weet je zeker dat je het redt?”. Ik pruilde iets over een puppy in de toekomst en heb hem uitgelaten. De dierenarts bedoel ik. De voordeur uit bedoel ik. Mijn allerliefste dode maatje zelf was natuurlijk allang in de hemel aan het spelen met een paard. Maar ik moest hem naar het crematorium brengen volgens afspraak. Ik heb mijn voordeur, portiekdeur en autodeur opengezet, nog effe snel bidden dat ik niet zou vallen, niet nu. Vervolgens tilde ik mijn loodzware dode vriend de gang door, trap af, stoep over, bukken, strekken en plof! In mijn auto. Daar ging ik weer, met mezelf, een tas en mijn hond. Hij lag in het zonnetje op de achterbank en ik wilde zijn ogen sluiten. Dat gaat dus niet hè. Hoe doen ze dat bij CSI?

Kansloos deze laatste rit te beginnen zonder navigatie en met zoveel verdriet. De reep Chocolonely, die een vriend die ochtend had gebracht, kwam achterlijk goed van pas, maar lag te smelten op mijn schoot. Wij deden een uur en 45 minuten over dit ritje van 20 kilometer. Ik vroeg me onderweg af of mijn dode vriend niet zou gaan stinken in de brandende zon, gewikkeld in drie dekentjes, in mijn kleine auto zonder airco.

Uiteindelijk is de heer van het dierencrematorium ons na drie telefoontjes tegemoet gereden en voor ons gaan rijden. Ik kon niet meer. Nu hadden we toch nog mooi een rouwstoet, die kleine en ik! Totaal uitgeput heb ik enkele dagen later mijn viervoeter opgehaald. Hij zat gecremeerd in een blik en, ongelogen, toen ik het crematorium uit liep met het blik in mijn handen, vloog er een spierwitte duif links langs mij omhoog. Kleine motherf*cker, ik wist wel dat je er was!

Doe es normaal 3

Ik ben nu tien maanden zonder mijn lieve snoetepoetser en onze vriendschap. En ik kan je vertellen, ik vind het een hel om alleen thuis te komen, nog iedere dag. Maar “neu neu, ik heb niets nodig hoor”. Behalve dan mijn lieve mooie zelf en wijn en tosti’s en mijn vriendinnen en mijn pen en papier en mijn liefste en zijn zoenen en oh my god nog zeven dagen!!! Dan landt hij eindelijk op het vliegveld! Ik wacht al zó lang! Joris Linsen, Hello Goodbye, eat your heart out! Goodbye Chocolonely, hello zachte bokkepootjes! Ik krijg eindelijk weer een hond aan mijn been!

En jij hopelijk weer blogjes om te lachen. Tot snel, aangenaam kennis te maken.

AN NE

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s