Niemand wil je hebben (Tante AN NE voor RUMAG)

Niemand wil jou hebben

“ATTENTIE ATTENTIE! Wil iemand dit kind ophalen? Het ligt al een paar dagen hier in de ballenbak. Nee? Niemand tot dusver die ‘m wil hebben? IEMAND?!” Ik neem het joch mee naar huis, na de dringende oproep klinkend vanuit de speakers in het winkelcentrum, en stop er onderweg een ijsje in. Tja, wanneer echt niemand ‘m wil hebben dan ben ik de beroerdste niet. Damn, ik ging voor wijn en Dorito’s en kom terug met een kind!
Achter iedere kleine etterbak zit natuurlijk weer een kutverhaal. Dus na zijn ijsje ben ik maar gaan luisteren. Dit kind vond het echter al snel fijn bij Tante Anne, want hier moet je niets. “Helemaal niets?” “Nope, niks kleine snotneus”. Thuis moet je fulltime, hier mag je gewoon zijn.” Maar vertel me, waarom wil niemand jou hebben?”

“Ik weet het niet zo goed tante” is het enige dat hij uitkraamde. Hij was doodmoe en viel al snel in slaap. Mijn logeerkamer heeft een giga-bed met veel zachte kussens en er is door vriendinnen al heel wat liefdesverdriet weg gejankt in dat bed. De kamer ziet blauw van de wierrook dus de kleuter was direct stoned en in een diepe slaap. Wat een mooi kind, hij hield mijn hand vast zo lang we onderweg waren en zijn omhelzing voor het slapen gaan was intens en vanuit eenzame armpjes.

Ik zie al voor me hoe heerlijk hij in de Rumagcrew zou passen. Ze zouden hem op handen dragen! Hij, met z’n stoere sneakers en veel te grote beany, geleend van tante. We hebben de tijd van ons leven, die kleine motherf*cker en ik! We maken lange wandelingen en eten iedere dag een MC Flurry. Ik vertel hem over de crew en de Rumagirls. Dat we erg moet lachen om het onbegrip van mensen die the crew niet eens kennen en oordelen. En die leuke Rumaghaters . “Vinden jullie die dan grappig?” “yep” “Maar moeten we dan niet iets tegen ze doen?!?” vraagt de kleine man. “Nee joh, die haters geven we kusjes of zien we nooit meer terug”.


“Maar mag ik dan ook mee naar de Electric Run volgende week in Amsterdam Tante?” ”Nee natuurlijk niet, mafkees!” ”Ja maar daar komen toch ook die mooie Rumagirls en boys?”” Ja, dat klopt” vertel ik hem “maar die zijn allemaal 20- something en daar ben je nog veel te jong voor. Je vader vermoord me”. “Ik heb geen vader” “sorry dude”. “Geeft niet tante”.
Zijn lip begint te trillen…hij voelt zich thuis en ik begrijp dat. Na een paar dagen schop ik het kind toch maar terug naar zijn moeder omdat het hoort. Maar vanaf nu ben ik zijn tante en mag ‘ie komen logeren. We schrijven teksten op onze shirts zoals “long hair don’t care” en “What’s up je boterham” en imiteren Run DMC op onze Adidas sneakers. Mijn kleine Rumag gangster en ik dansen op Justin en Usher en doen dat thuis, op tafel, met een Fanta in onze hand!


Jullie daarin tegen gaan rennen en dansen als je nog een kaart kunt bemachtigen voor de Electric Run in Amsterdam volgende week. Ontspan je mooie zelf voorbij die finish en geniet fuckelijk, prinsessen. Gooi je zorgen en armen de lucht in. Misdraag je gruwelijk, ik heb die kleine maar niet verteld hoe verrot je thuiskomt ’s morgens. En niet moet denken aan What’s up je boterham.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s