MISLUKT (Voor Just 40)

mislukt

Soms zit ik zes uur met mijn laptop op mijn schoot voordat ik een blog begin. Dan moet ik plassen en moet ik eerst een paar woorden spuwen voordat ik nog verder mag vertragen van mezelf. Van soms kun je overigens gerust altijd maken. Vraag maar aan Marlène van Just40 hoe achterlijk lang het duurt voordat ik weer een blog opstuur. Faalangst is my middle name. First name. Faalangst Anne.

Het maakt niets uit dat mensen mij vragen alsjeblieft over de liefde te schrijven. Of vragen: “Anne, waar staat dat discriminatieblog ook al weer?” en het met iemand willen delen. Dat ik regelmatig word bedankt voor een glimlach op de dag of in iemands leven. Of dat ik voor een samenwerking in een boek wordt gevraagd. Een blog op herhaling nog steeds een paar duizend keer gelezen wordt en ik de aller-allerliefste berichten heb ontvangen sinds ik mijn verhalen de wereld in smijt! Of dat er een uitgever is die mijn eerste boek zou willen betalen (en nee, ik hoef daarvoor niet met die gasten naar bed).

Ik heb geen kinderen, geen huwelijk, geen geld of materie, ik heb faalangst. Mijn huis heeft nul kasten en 1 lade, bewust. Less voelt voor mij als so much more. Als ik morgen dood ga is het hier opgeruimd binnen een kop koffie, skip de cake. Ik geef geen feestjes, ik heb geen groot huis, geen onderneming, geen zichtbaar succes (en vorige week heb ik ook nog drie grijze haren op mijn hoofd ontdekt!). Ben ik nu mislukt? Ik voel me soms zo niets, heb jij dat ook wel eens?

Gisteren hing mijn duim twee minuten boven de bevestiging om mijn Facebook accounts te verwijderen. Lijkt me heerlijk, weer op nul beginnen en niet meer dwangmatig scrollen langs andermans ellende of avondeten. Of was het onvindbaar worden en willen verdwijnen? Verdwijnen is wat ik altijd heb gedaan. Vooral geen succes nastreven en op het moment dat ik een podium kon bekleden, afhaken en wegwezen.

Die eerste grijze haren (inmiddels weer choco-bruin) deden mij denken aan het beeld dat ik vroeger had van mijzelf en ‘later’. Ben jij geworden wie je dacht te zijn at Just 40? Ik voelde mij niets waard en helemaal niemand, 20 jaar geleden en enkele dagen geleden diende dat idee zich opnieuw aan. Ik heb het weg gestuurd.

Ik kan gerust mijn oude kop laten straktrekken. En ik zou in konten kunnen kruipen en alsnog carrière maken. Ik zou enorm kunnen gaan netwerken en lachen om niet grappige mensen. Ik zou kunnen blijven bij een partner waar ik allang niet meer van hou. Of die vreemdgaat maar wel mijn leven betaalt en dus bepaalt.

Ik zou je alleen nog kunnen bellen als ik daar belang bij heb. Je alleen nog bezoeken of uitnodigen als ik geld met of aan je kan verdienen. Kunnen bloggen over een outfit die een miljoen andere bloggers ook ‘zelf ontdekt hebben’ met allemaal dezelfde hoed op hun hoofd.

Maar ik ben Anne en ik ben 40 jaar en ik schrijf. En ik wil niet heel oud worden, maar wel heel grijs en schrijven wat ik wil en niets meer dan dat.

Ik wil je mijn liefde of laatste tientje geven en er niets voor terug. Als ik opkijk vanuit een boek dan hoop ik mijn liefste te zien. Die een fikkie stookt in onze kleine achtertuin of mij een knuffel komt brengen die ik niet zag aankomen en die niets kost. Dat doet hij altijd en ook kust hij mijn rimpels telkens weer. Hij lacht om mijn blunders en onzekerheden en ziet wie ik ben. Ik tel mijn zegeningen in plaats van likes op Facebook. En ik voel mij opeens enorm gelukt.

AN NE

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s